Boekresinsje: ‘De Geheime doar’ troch Geartsje Rispens-Klaversma
Ik mocht een recensie schrijven over het boek ‘De geheime doar’ van Lida Dykstra. Na de bevestiging heb ik gewacht tot het in de brievenbus lag.
In de brievenbus zat een bubbelenvelop met het boek. Ingepakt als een cadeautje. Op ons laatste familieweekend heb ik dit boek meegenomen om de kinderen ’s avonds ook nog voor te lezen. Nadat het cadeaupapier eraf was, heb ik de achterzijde voorgelezen aan de kinderen. Deze omschreef 25 verhalen die in het boek staan. Van een politiehond, mensen uit het jaar 2275, Jacob die in de Tweede Wereldoorlog een onderduikadres moet vinden tot strafwerk in de 16de eeuw. En dingen ertussenin. Verhalen om in te verdwijnen.
Het eerste verhaal lees ik voor, ik zit met m’n rug tegen de muur op bed. Anne tegenover me. Anne is 12, maar voorgelezen worden voelt speciaal. Het voelt als een moment alleen, een bijzonder moment. Het eerste verhaal neemt je mee in een winkel, een winkel vol talenten. Een talentending dat jou uitzoekt. Zoals een voetbal, die hoort bij het jongetje dat later profvoetballer wil worden. Een prachtig betoverend verhaal. Waarin je allemaal eigenlijk denkt: wat zou mijn talent zijn? En wat als ik die winkel in zou lopen, wat kan ik dan kiezen? Of wat kiest mij? En dit was nog maar het eerste verhaal.
Er komen nog meer mooie en ontroerende verhalen voorbij. Pakes die in een scam kunnen trappen. De menstruatie van een meisje dat zich alleen en onvoorbereid voelt. Dit boek brengt onderwerpen ter sprake die soms lastig zijn. Maar zo konden wij ook zowel met onze puberdochter als onze zoon in gesprek. Alle verhalen hebben hun eigen mooie kenmerk. Wij hebben ze als waardevol ervaren. Bedankt dat wij dit boek mochten ontvangen. De gesprekken die ontstaan, in veiligheid in de slaapkamer, zijn heel waardevol. Dat zou je toch iedereen gunnen?
25 ferhalen om yn te ferdwinen… De geheime doar stiet fol ferrassende en ferwûnderlike ferhalen oer in plysjehûn, minsken út it jier 2275, Jacob dy’t yn de Twadde Wrâldoarloch ûnderdûke moast, strafwurk yn de sechstjinde iuw … en noch folle mear. Yn in tige meinimmende styl wit Lida Dykstra de lêzer altyd de skiednis óf krekt de takomst yn te lûken, mei ferhalen fol fantasy en humor en hjir en dêr in sparkje magy.
Boekresinsje ‘De geheime doar’ troch Hilda
Auteur Lida Dykstra stiet eins wol garant foar in kwalitatyf goed boek dat dy as lêzer meinimt yn it aventoer. En dat jildt seker ek by har nije boek ‘De geheime doar’. Dêryn steane ferskate koarte ferhalen dy’t hieltyd wer pakkend binne. Dêrtroch kinst it moai flot trochlêze. En meast by ien ferhaal net ophâlde.
Boekresinsje ‘De bûseskatten fan Poike’ troch Thominde
De titel van dit boek past heel goed bij mijn dochter van 6 jaar en zoontje van 4 jaar. Elke dag uit school kijk ik hun tassen en hun jassen na, om bijzondere schatten te ontdekken. Van meelwormen (voor de schoolkippen) tot diamantjes die op de grond van het schoolplein lagen en van klei (wat lekker vastgekleefd zit in de jas) tot steentjes die ze als ‘maansteen’ bestempelen. Elke dag is weer een feest wat ze hebben verzameld. Dus toen ik een recensie mocht schrijven over dit boek, wist ik dat dit een voltreffer zou zijn bij de kinderen.
Sa lêze wy thús: Baukje Snieder
Baukje is troud mei Wymer. Soan Mads is yn maaie 3 jier wurden en yn juny krijt Mads in lyts broerke.
Ferrassing foar de famylje Brouwer
Mei in jonge fan 16 en in famke fan 14 jier âld wie harren gesin kompleet. Sa tochten Minke en Eelco. Boppedat hie Minke in stjurringssykte (stollingsziekte). Dêrtroch hie se faak bliedingen en moast se geregeld nei it sikehûs. De arts tocht dat it goed wêze soe as har memmeskurte fuorthelle waard. Op dy operaasje wie Minke har emosjoneel oan it tarieden. En doe bliek se swier te wêzen.