Panorama
We binne yn Athene. De stêd dêr’t Floris sûnt in jier wennet.
Trije jier werom wiene we om deselde reden yn Georgië.
De reis is minder spannend as doe. Der is in stevige basis. It is dúdlik wat de ferwachtingen binne en dat is fijn.
Teminsten foar ús. Der is altyd in stim yn myn holle dy’t rekken hâldt mei Teije. Wat betsjut dizze reis foar him? En is it foar him like dúdlik as foar ús?
Yn ’e auto in pear wike ferlyn frege er oan my wannear’t ik dan skieden wie fan Floris.
Ik lis út dat Floris altyd in freon west hat.
‘Maar waren jullie dan nooit verliefd? Zijn jullie dan nooit getrouwd geweest?’
Hy siket antwurden op de fragen yn syn holle.
We prate deroer. Der binne yn ús omjouwing gjin foarbylden dêr’t we ús oan spegelje kinne.
Ik tink dat it prachtich is dat Teije Floris kennen leart. Ik soargje foar Teije, mar we hâlde beide fan him. Dat hy dat fiele mei op sa’n reis lykas dizze.
We ferkenne de stêd. Teije kletst hûndert út oer it bestean fan de ierde, dat er gjin hagelslach mei en dat de Eiffeltoer toch net fan goud is.
We stean by de Acropolis. Floris fertelt ús oer de skiednis.
Teije is ôflaat. Op ’e grûn even fierderop krioelet it fan de reuzemieren. It binne der wol hûndert. Se sjouwe mei takjes yn ’e mûle. Teije folget it spoar fan de mieren. Moediget se oan. Helpt in mier at dy de ferkearde kant op giet.
Mei de Akropolis op ’e achtergrûn.
Hy besjocht de wrâld fanút in oar perspektyf.
Hoe soe hy ús besjen? Wy mei ús trijen?
Ik freegje my dat ôf wylst Teije de stippen fan in krûpelhintsje telt.
Letter nei it jûnsiten sit ik neist Floris op ’e bank. In kat springt op syn skoat. Teije hâldt op mei tekenjen en komt oerein fan syn stoel.
‘Ik ga even naast mijn papa en mama zitten.’
Hy krûpt tusken ús yn en aait de kat.
It is miskien ek net dreger as dit.
Wy binne syn heit en syn mem.
It fielt as famylje.
Ek al binne wy noait troud 😉
Sjoukje de Boer (1987) is dosint, teätermakster, skriuwster, sjongeres en mem fan Teije (2019).
Tekst: Sjoukje de Boer
Foto: Hippe Kiek Fotografie
Kollum: Ik draag je verder
‘Ik kan het verkeerd hebben, maar ik begreep dat een draagdoek het meeste comfort geeft?’ Melissa is twee weken geleden moeder geworden van een prachtige zoon en vraagt mij in consult om haar en haar man te helpen bij het leren dragen van hun kindje.
Tegearre hjir
Foar it sliepengean lês ik Teije foar. Tegearre krûpe we dan op it grutte bêd. Hy siket dan in boek út. Faak wikenlang achterelkoar itselde boek. Op it stuit kiest hy elke jûn ‘Samen hier’.
In boek oer de ierde en alles wat hjir is.
Oer it lân, it wetter, de loft, de minsken, oer dei en nacht.
Resinsje fan Jelly: ‘jierdeikalinder’
Ien bern
It getal ien: wannear is in gesin eins ‘ôf’?
‘Wannear komt de twadde?’ is de fraach dy’t al gau oer de tafel fljocht. Mar achter de foardoar sjocht de wrâld der faak hiel oars út. Yn Snits gie it poppeguod de doar út út in gefoel fan kompleet-wêzen, yn Ychtenbrêge út in gefoel fan loslitten.
