Zoek op inhoud
Noait in dei sûnder diabetes
Diabetes. Ast it hast, hast it foar altyd. Eltse dei prikke, rekkenje, iten weagje en alert wêze. Hoe is dat, as dyn bern fan 5 jier diabetes hat? Of in sportyf famke fan 13? Hoe witst datst it hast en wat komt der oan te pas? “Kinst der âld mei wurde”, hearre de âlden fan Rianne en Ilan gauris. ‘Dat is wier, mar bist ek gjin dei sûnder.’
Wat as de wurden dyn mûle net út wolle? Selektyf mutisme
Al op jonge leeftyd fernimt Rianne dat Michelle oars is as oare bern. Thús praat se hûndert út, mar op it pjutteboartersplak seit se gjin wurd. As Michelle nei de kleuterskoalle giet, werhellet him presys itselde ferhaal. De lytse Michelle boartet mei alle bern, sjongt thús ferskes dy’t se op skoalle leard hat, mar yn ’e klasse giet har mûle op slot. Leararen ha gjin idee wat der oan ’e hân is en ek Rianne snapt der neat fan. Oant it gesprek mei de GGD-arts, dy’t mei de diagnoaze komt: selektyf mutisme.
Ongeschreven regels voor het vernoemen
In veel families is het een mooie traditie: een kind vernoemen naar een familielid. Zo blijft de naam van een geliefde opa, oma of ander familielid voortleven in een nieuwe generatie. Vooral vroeger waren er duidelijke gewoonten en ongeschreven regels voor het vernoemen. In Nederland – en zeker ook in Friesland – bestond lange tijd een vaste volgorde waarin kinderen werden vernoemd.