Op zaterdagmiddag klinkt er gelach in de tuin. Een meisje van zes rent enthousiast achter een bal aan, terwijl een jongen van veertien haar aanwijzingen geeft. “Nu schieten!”, roept hij lachend. Binnen staat de tafel al gedekt voor het avondeten. Het lijkt een gewoon tafereel uit een doorsnee gezin. En eigenlijk is dat precies wat het is. Alleen hoort het meisje officieel niet bij dit gezin.
Een paar maanden geleden had niemand kunnen bedenken hoe vanzelfsprekend deze verbinding zou voelen. Het steungezin meldde zich aan bij Buurtgezinnen omdat zij iets wilden betekenen voor een ander gezin. Hun eigen leven was stabiel, er was ruimte in huis én in hun hart. Hun zoon van veertien groeide op in een warm gezin en de ouders voelden dat zij iets konden delen van wat voor hen zo gewoon was: aandacht, tijd en een plek waar een kind zich welkom voelt.
Aan de andere kant stond een alleenstaande moeder met haar dochter van zes jaar. Zoals zoveel ouders deed zij alles alleen. De liefde voor haar dochter was groot, maar de verantwoordelijkheid rustte volledig op haar schouders. Er was weinig tijd om op adem te komen of na te denken over de toekomst. Werk oppakken, nieuwe plannen maken of simpelweg even uitrusten: het leek vaak verder weg dan ze zou willen.
Via Buurtgezinnen werden beide gezinnen aan elkaar gekoppeld.
Wat voorzichtig begon met een eerste kennismaking, groeide langzaam uit tot iets vertrouwds. Eerst een middagje spelen. Daarna een uitstapje naar de speeltuin. Niet veel later bleef het meisje af en toe logeren. Inmiddels draait ze op vaste momenten mee in het gezin.
Voor haar is het steungezin een plek waar ze mag spelen, ontdekken en gewoon kind kan zijn. Ze hoort erbij. Ze bakt pannenkoeken mee, gaat mee naar de kinderboerderij en schuift vanzelf aan tafel als het eten klaar is.
Voor haar moeder betekent deze steun veel meer dan praktische hulp alleen. De momenten waarop haar dochter bij het steungezin is, geven ruimte. Ruimte om even op adem te komen. Om na te denken over de toekomst. Om stappen te zetten richting werk en zelfstandigheid. Niet langer alles alleen hoeven dragen, maar ervaren dat er mensen naast je staan.
Dat is precies waar Buurtgezinnen voor staat: niet het overnemen van de opvoeding, maar het samen doen. Ouders versterken, zodat zij weer perspectief ervaren en verder kunnen bouwen aan hun eigen toekomst.
Ook het steungezin ontvangt veel terug. Zij ervaren hoe waardevol het is om naast een ouder te staan en tijdelijk mee te dragen in de zorg voor een kind. Een logeerpartijtje, een dagje spelen of een uitje in het weekend lijkt misschien klein, maar het verschil is groot. Het brengt plezier, ontspanning en nieuwe mogelijkheden.
En dan is er nog hun zoon van veertien.
Waar sommigen misschien denken dat een puber weinig belangstelling heeft voor een jong meisje, blijkt het tegendeel waar. Hij geniet van haar aanwezigheid. Met geduld legt hij spelregels uit, helpt haar op weg en neemt haar serieus. Soms past hij even op haar of spelen ze samen een spelletje. Hij groeit zichtbaar in zijn rol en ontdekt wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen voor een ander.
Voor hem is deze ervaring minstens zo waardevol. Hij leert om te zien naar een ander, om zorg te dragen en om onderdeel te zijn van iets groters dan zijn eigen gezin.
Wat begon als een vraag om steun, groeide uit tot een verbinding die beide gezinnen verrijkt. Want soms zit de kracht niet in grote oplossingen, maar in iets heel eenvoudigs: een open deur, een extra bord aan tafel en de overtuiging dat opvoeden iets is wat je samen doet.
Dat is de kracht van Buurtgezinnen. Gewoon mensen die er voor elkaar zijn. Precies zoals een buurt bedoeld is.
Annet Westerhof, coördinator bij Buurtgezinnen Achtkarspelen
annetwesterhof@buurtgezinnen.nl
Hulp bij opvoeden
Waar kun je hulp vragen als het niet zo lekker loopt met je gezin? ‘Dat voelt als falen, en het is flink balen als je het niet alleen afkunt’, zegt Janine. Janine en Joris* kaarten het probleem aan bij het consultatiebureau, dat hen doorverwijst naar Home-Start, een programma van Humanitas. Albertje, de vrijwilliger van Home-Start, helpt hen op weg en voelt nu als een extra familielid, ‘een oma erbij’.
Hoechst it net allinne te dwaan
In protte âlders, en memmen yn it bysûnder, hawwe it gefoel dat se net oan de ferwachtingen fan de maatskippij foldogge. Se fine de soarch foar harren bern eins te swier. Dat jout in soad skamte, stress en burn-out. Se tinke dat se fale en dat dat oan harrensels leit. Wylst der dus sprake is fan in maatskiplik probleem.